کافه بلاگ

برای پوران

سیم خاردار رویایی است که به کابوسی وهم­آلود بدل گشته

و هر شب در فریادی سرد و هراس­آلود زنی زیبا را در آب خفه می­کند

در حالی که گیسوان سوخته­اش در آب شناوراند

و حباب­های خوشبختی­اش روی آب می ترکند

تو هراس آلود از خواب می­پری

در حالی که دانه درشت عرق و شهوت روی تن زخمی­ات مور مور می­شود

و باد پرده­ی اتاقت را به رقص می­آویزد

و مگسی پیر

مست از بوی دانه­های درشت عرق و شهوت

مدام میان گیسوان وحشی کوتاه شده­ات

بال بال می­زند

سیم خاردار زخمی است که به تن خود پیچیده­ایم

 زخمی که از تازیانه­های افسار گسیخته متولیان دروغین اخلاق اجتماعی

تا نگاه اندوه بار زنانی تنها که تن­شان را مامن مردی که دوست داشته­اند، ساخته­اند حد خورده

سیم خاردار زخمی است که به تن خود پیچیده­ایم

زخمی که از بندهای نازک تاب آبی رنگت

تا چشمان خرمایی­ات

که مدام نفس نفس می­زند

در سایه و روشن نوری که از خیابان به اتاقت یله می­شود

هاشور می­خورد

تمام شب را

هزاران هزار شب پره را

هزاران هزار ستاره را طی می­کند

تا برای تو بنویسم

سیم­خاردار زنی زیباست که دفتر شعرش را

روی پیشخوان فراموش کرده

سیم­خاردار زنی زیبا با چشمان خرمایی است که فراموشش کرده­ایم میان دود سیگار برگ و عطر غریب قهوه [

سیم خاردار زنی زیباست که چون لمسش کنی به حریری نازک بدل می­­گردد و چون پرده­ی اتاقت در سایه روشن هاشور می­خورد [

زنی که چون لمسش کنی زیر دستانت آب می­شود و بند نازک تابی آبی رنگ توی دستانت یله می­شود

[40]

کافه/ شمایل گرم و لرزان سال­های اختناق

«صدها بار چخوف را روی پله‌های آجری خانه‌مان، زیر درخت به، لم داده در اتاق نشیمن دیده بودم. از فاصله‌ی دور، جرات نزدیک شدن به او را نداشتم، هنوز هم ندارم.»  غلامحسین ساعدی

از هر کجای جهان که بروی

آخر می­رسی به این کنج

به این بوی توتون نم­خورده

به این هیاهوی سرخورده

به این گربه­های سیاهی که گویی نسل اندر نسل

ساکن این کنج بوده­اند...

اسماعیـــــل یک شعر بلند،

تقدیم به خاطره­ي مخدوش دوستم اسماعیل شاهرودي [آینده] که در پاییز شصت در تهران مُرد.

[37]

سال­ها قبل پیش از این،

وقتی که بادها قاصدک­های سفید را از ساوالان به شهرها و کوچه­ها و خانه­ها می­خواندند.

و رودها صمدها را در آغوش خود می­راندند.

و صفرخان­ها از زندانی به زندانی دیگر سورگون می­شدند.

علی عمو ساک کوچک خود را بست...

[34] 

وقتی که هوا گرگ و میش می­شد

و در فاصله تیـترهای چراغ بـرق هر سایه به شکلی منجمد و لرزان کوتــاه و بلند

پدرم با سایه­ای کوتاه و پاکتی به بغل به خانه می­رسید

اورکت آمریکائی کهنه­اش را روی میخ می­انداخت

و سیگاری می­گیـــراند ...

درباره فیــلم کوتاه و مستند تبریز

تصاویر دنیای فرامــــــــوش شده!

چند پیشنهاد فرهنگی سینمایی بـرای سازمان فرهنگی هنری شهرداری تـبریـــــــــــــــــز

حیات فرهنگی شهر تبریز، از تاریخ و مدنیت چندین هزارساله شهر، از میان متونی که مستشرقان غربی درباره ما نوشته اند شروع می شود. تبریز این فرصت را داشته که در طول تاریخ و در معرض تاخت و تازهای طوایف و حکومتهای مهاجم و زلزله­های رعب انگیزش همچون ققنوس سر از خاکستر بردارد و حیات دوباره خود را پیدا کند. شاید این زندگی سخت کوشانه این هراس ...

[۲۹]

بچه که بودم

سیب­هایمان را روی رف می چیدیم

میان پوشالهای دفتر مشق سال گذشته

میان سطرهای کتاب اول فارسی

کنار شیشه ترشی­ها ...

...

پورتوریکو هم کشوری است

          پورتوریکو هم کشوری است مردمانش چهره ای سوخته از آفتاب دریای کاراییب دارند و سیگارهای برگ هاوانا و شیشه سه گوش شراب لینکاد تنها دل خوشی مردمان این سرزمین است . دریای مواج کاراییب و گوش ماهی هایی که امواج آنها را در حاشیه ساحل به سوی خود می کشند ماسه های داغ از آفتاب و سامانتا با شلوارکی به رنگ قرمز با دو راه سیاه  تی شورتی سفید ...

قصه‌نویسی مدرن  و  تجربـــه‌های

آذربایجانی در قصه‌نویسی فارسی

            ادبیات مدرن در آذربایجان و تبریز خیلی زودتر از انقلاب مشروطیت شروع شده بود و پایه های خود را تحکیم می بخشید. سفرهای دیپلماتیک، تحصیلی و همچنین سفرهای بازرگانان برای تجارت به روسیه و اروپا و مراکز تجدد ان دوره تفلیس، استانبول و قاهره باعث شد که ایرانیان با صنایع و هنرهای نو و افکار جدید آشنا بشوند و با آوردن ابزار و اندیشه‌های جدید و تکثیر آن ...

اینقلاب

روز/ داخلی/ بازارچه

تمامی دکانها بسته است و کسی توی دالان نیست الا دکان کوچک خیاطی حاج رضی در انتهای دالان، دکان ساده­ی خیاطی، عکسی قدیمی و رنگ و رو رفته از یک نوجوان که گویی سالها قبل به شهادت رسیده روی دیوار است. رادیویی کوچکی هم روی میــز روشن است و صدای خش­دار گزارش یک بازی فوتبال توی اتاق پیچیده است. حاج رضی پشت میز مشغول نخ کردن سوزن است. کهولت سن و...

 تبریز بعد از دور دنیا

آنهايی که مرا خوب می شناسند گمان می کنند که من يکنفرم وبه تبع آن فکرمی کنند تبريز من هم يکشهر است. آن اواايل نزديک تر از آن بود که ببينمش. بخشی از خودم بود و نه هنوز به صورت تجزيه شده به دو بخش محيت و من. البته بادهای پاييزی اش بود که خاک را بيرحمانه توی چشم می پاشيد و برف زمستانهای سختش که وقتی در خانه را باز می کردی سينه به سيه ات ايستاده بود.يا تو خيلی کوتاه بودی يا برف سرکش و بلند.و بعد يکی راه می افتاد با پارو و راه را باز میکرد تا تو از در خانه و ...

 صفحات من در نگارخانه ایرانی/ میزبان آثار گرافیک و طراحی من در طول سالیان گذشته می باشد. سعی کرده ام بخشی از آثار گرافیکم را متمایز از نوع نگاه هنری، قوت و ضعف. بر اساس حس و حالم منتشر کنم. اگر شما هم جزو آن دسته از مخاطبینی هستید که امکان نظر دهی برایتان در نگارخانه ایرانی وجود ندارد. نظرات خود را در این وبلاگ انعکاس دهید. باز پخش آثارم با اشاره به نام پدیدآورنده بلامانع است. و کسی تحت هیچ پیگردی قانونی و غیرقانونی قرار نخواهد گرفت.

http://www.negarkhaneh.ir/error.htm?aspxerrorpath=/profile.aspx

تاریخ فاتحان و نقش فره ایزدی

در تجربـــــه های آذربایجانی

یادداشتی در متن و پیرامون سریال قهوه تلخ/ مهران مدیری

حتما شما هم شنیده­اید که می­گویند تاریخ را فاتحان می­نویسند و این جمله را بارها و باره ها تکرار می­کنند، اما حقیقت تاریخ چیست!؟ همانگونه که نادر شاه کبیر را تکریم می­کنیم و هر بار از جواهرات کوه نــور و دریای نــور که گویا! نادر شاه از سفر هند برای ایرانیان سوغات آورده بود یاد می­کنیم و نعل و نفرین نثار انگلیسی­ها که جواهرات ارزشمند ما را به یغما برده­اند و فراموش می­کنیم که این...

دنـــدان طـلا

عیار 14 ساخته پرویز شهبازی¹

               در فیلم عیار 14 یک سکانس مهم و مثال زدنی از شخصیت تحریف شده آذربایجانی وجود داشت که در شکل منفرد خود مثال زدنی است و در ساختار فیلم ابتر و مایه تمسخر ملت آذربایجان، داستان فیلم در شهر سرعین(شهری توریستی در نزدیکی اردبیل که بواسطه چشمه­های جوشان آب گرمش شهرتی جهانی دارد) اتفاق می­افتد. متهمی وارد شهر می­شود و تنها جواهرفروش شهر که قبلا ...

تجربه ناتمام دموکراسی در ایران

             دموکراسی هم زخم ماست، و هم علاج زخم ما. چرا که گاهی زخم به معنای آگاهی است. ظلمانی بودن شب را فقط موقعی که صاعقه میزند به رأی العین میبینیم، و حتی به جد به وجودش پی میبریم. پس این زخم، زخم آگاهی است، و من در این گونه زخم ها آن آگاهی دردناکی را میبینم که محصولش گاهی اثر زیبایی مثل بوف کور است، و گاهی دیگر چال مستراح گندآبادی است که چهره ی ...

کلاته نان

            در آبادی دور افتادۀ کلاته نان، مادر و پسری با هم زندگی می­کردند که خیلی زیاد همدیگر را دوست داشتند. مادر پیر بود و پسر جوان. با وجود این، هر روز صبح، آفتاب نزده، بلند می­شدند و با هم به مزرعه می­رفتند و بـا هم کار می­کردند. فصل پـاییز زمین را شخم می­زدند و تـخم می­پاشیدند، فصل بهاری آبیاری می­کردند، و تابستان­ها محصول را درو می­کردند. در خانه هم که بودند، هر دو به...

"آیا ملت آذربایجان، در مقابل این توهین ها سکوت خواهد کرد!؟" این عنوان است که من از متن ویدیی 30دقیقه ای که در یوتوپ دیده­ام انتخاب کرده­ام این ویدیو فیلمی مستند درباره تیم فوتبال تراکتورسازی و حاشیه­های بعد از بازی تیم تراکتورسازی و پرسپولیس می­باشد که منجر به محرومیت سه هفته­ای تیم فوتبال تراکتورسازی شد. و در جایجای فیلم از تماشاگران خواسته می­شود در اولین بازی...

گاو شاخ یا شاخ گاوُ کدامیک!؟

                کشک مایعی سفید رنگ و کدر است. سرشار از کلسیم و پروتئین است و یکی از فراورده هایی است که از شیر به دست می آید البته به دو نوع سنتی و صنعتی. من اگر می دانستم که در این زمانه استفاده از لغت کشک آن هم برای یک بار چه قدر می تواند محرک باشد مطمئنا تحقیقات فراوانی را در این رابطه انجام می دادم. چند روزی بود که متفکرانه دنبال مطلبی بکر می گشتم که در...

می­شود به تکرار جهد

این سالخوردگی مزمن را پنهان کرد

گوشه چشمی به تو داشت

و در هر خنده ات یا نگاه وسوسه گرت  

دردسرهای اظهار فضل، سینمای

کشکی و رویای سرخ! یــا کشک

و مسئــله حیات و ممات آن در

تـجربه­های آذربــــــایجانی

               صفحه کامنت های خصوصی من در کافه بلاگ، جایی است که من در آنجا عشق بازیهای فراوانی انجام داده­ام و از این بابت شرمنده محیط وب هستم! کسانی که به هر دلیل برای من کامنت فرستاده­اند متوجه شده­اند که همواره کامنت­هایشان بدون هیچ تائیدی بلافاصله در صفحه کامنت­ها به نمایش درآمده و تا حالا هیچ کامنتی به جز کامنت­های اسپم(تبلیغاتی) از وبلاگ من پاک نشده است با این حال عده­ای از دوستان دوست دارند که کامنت­های خود را بصورت خصوصی برای من ارسال کنند.