کافه بلاگ

عدالت برای خوجالی

نيوسويك، ۱۶ مارس سال ۱۹۹۲

[47]

- تنت زخمی است به هزیان و تب آلوده

چه کسی را فریاد می­کنی!؟

شانه­هایت لرزان، چشمانت سست و تاریک

به کجا خیره شده­ای!؟-

ای پیکره­ی عریان آزادی

من تو را همچون ایمانی خلل ناپذیر

دوباره خواهم ساخت

همچون بوته­ای کوچک در شیب صخره­ای سنگی و بلند...

آراستنِ سرو...

 درآمدی بر روزگارِ دوزخی آقای اياز، 

و انگار نبايد زبانش را می فهميدی تا می فهميدی چه می گويد...

از جمله ساده «گفت: اره را بيار بالا!» که رمانِ روزگار دوزخی آقای اياز با آن آغاز می شود تا دو جمله ی بظاهر بی ربط به همِ «رسوا شوی کاتب که مرا رسوا کردی! و يوسف اينجاست!» که رمانِ روزگار دوزخی... با آن به پايان می رسد هزار سال فاصله است. از نظرگاهِ تاريخی، زمانِ کرونولوژيکیِ اين رمان که نويسنده آنرا قولِ =گفتمانِ  اياز می نامد سال ۳۹۰ هجری قمری...

دکمه برای پیراهن

طرحی برای ویـديــــو

1) در رویایی سیاه، صدای دستگاه ریسندگی همچون موسیقی از دور دست به گوش می­رسد.

2) تصویری از پیرزنی با چهره­ای چروکیده و موهای سفید که لباس و روسری سیاه به تن دارد که تا روی شانه­هایش سر خورده، پیرزن در کارخانه­ای قدیمی و متروک در حال دوختن دکمه برای پیراهن سربازی است...

من یک تاتاری­ام

یادداشتی در حاشیه رمان«تاتار خندان»، غلامحسین ساعدی

انتشارات به­نگار، 1377،چاپ دوم، اهواز

«تاتار خندان»، یکی از غریب­ترین و تغزلی­ترین آثار غلامحسین ساعدی است. رمانی که با ساختار آثار ساعدی تفاوتی ماهوی و فاحش دارد. داستان پزشک جوانی که روزی از شهر، بیمارستان، دوستان و علایقش می­برد و در یک تبعید خود خواسته برای کار طبابت در روستا داوطلب می­شود. روستایی دور افتاده و گمنام به نام «تاتار خندان». رمان در حقیقت مشاهدات روزانه و احوال شخصی دکتری است...

فیلمی کوتاه درباره برف

فیلم کوتاه قارال به کارگردانی قادر فریور

برف، برف، برف

تکرار وسوسه آمیز برف بر خط محوری قصه فیلم کوتاه قارال می­باشد که مدام می­بارد و ادم­های توی قصه فیلم را در خود مدفون می­سازد. داستان زنی زیبا که تنهاییش در جستجوی خاطراتی محو از گذشته همچچون تصویر ازلی مردی بر روی نیمکت همواره همراهی­اش می­کند و حالا آرزوی روزهای کودکی در تمثیلی از بارش برف جایگزین می­شود...

چرخ و فلک سواری

منظره پریده رنگ تپه­ها/ سید وحید حسینی نامی

منظره پریده رنگ تپه­ها از نوعی بلاتکلیفی در برداشت کلی خود از قصه فیلم رنج می­برد. داستان یک زن که پیش کسی که گویا دوستش داشته بر می­گردد و درباره یک جنین(کودک) صحبت می­کند و بعد همین گفتگو ادامه می­یابد بر فراز شهر و درون تله کابین، زن از وابسته­گی خود به کودک حرف می­زند و مرد که می­دانیم از ندامتگاه مرخصی چند روزه گرفته! مبهوت به چهره زن نگاه می­کند اینها خطوط نامرئی...

آدمک­های شاد و غمگین

برخورد نزدیک از نوع دیگر/ مهدی صالحیار

خطوطی رنگ پریده و نامحسوس در فیلمنامه فیلم برخرورد نزدیک از نوع سوم وجود دارد که پیوند دهنده رفتار و اعمال دو فرد در دو سوی متفاوت و غریب و در عین حال نزدیک از منظر موقعیت جفرافیایی است هر چند که این خطوط در لحظاتی سطحی، کلیشه­ای و آزار دهنده است با این حال تماشاگر را مدام در لابه­لای کامنت­های خصوصی این دو انسان به دنبال خود می­کشاند و قرار است تنهایی و غریب افتادگی این دو فرد ...

رویای شیخ

یادداشتی بر فیلم مستند داستانی شیخ حسین/ محمد محمودی

شیخ حسین منهای تروکاژهای سینمایی مبتدیانه فیلم و آن کات­های نا بجا به گل­ها، فیلمی کوتاه و صمیمی است که به دور از ژست­های روشنفکرانه سعی دارد فیلمی صمیمی از زمانه و خصلت­های ما را بازتاب دهد. و بد حادثه موضوع یا برداشتی عام از موضوع فیلم بخشی مهم از دغدغه­های روشنفکران آذربایجانی است. آذربایجان در مدت 50 سال گذشته و امروزها با شتاب فراوانی در حال تغییر چهره می­باشد...

برای پوران

سیم خاردار رویایی است که به کابوسی وهم­آلود بدل گشته

و هر شب در فریادی سرد و هراس­آلود زنی زیبا را در آب خفه می­کند

در حالی که گیسوان سوخته­اش در آب شناوراند

و حباب­های خوشبختی­اش روی آب می ترکند...

[40]

کافه/ شمایل گرم و لرزان سال­های اختناق

«صدها بار چخوف را روی پله‌های آجری خانه‌مان، زیر درخت به، لم داده در اتاق نشیمن دیده بودم. از فاصله‌ی دور، جرات نزدیک شدن به او را نداشتم، هنوز هم ندارم.»  غلامحسین ساعدی

از هر کجای جهان که بروی

آخر می­رسی به این کنج

به این بوی توتون نم­خورده

به این هیاهوی سرخورده

به این گربه­های سیاهی که گویی نسل اندر نسل

ساکن این کنج بوده­اند...

اسماعیـــــل یک شعر بلند،

تقدیم به خاطره­ي مخدوش دوستم اسماعیل شاهرودي [آینده] که در پاییز شصت در تهران مُرد.

[37]

سال­ها قبل پیش از این،

وقتی که بادها قاصدک­های سفید را از ساوالان به شهرها و کوچه­ها و خانه­ها می­خواندند.

و رودها صمدها را در آغوش خود می­راندند.

و صفرخان­ها از زندانی به زندانی دیگر سورگون می­شدند.

علی عمو ساک کوچک خود را بست...

[34] 

وقتی که هوا گرگ و میش می­شد

و در فاصله تیـترهای چراغ بـرق هر سایه به شکلی منجمد و لرزان کوتــاه و بلند

پدرم با سایه­ای کوتاه و پاکتی به بغل به خانه می­رسید

اورکت آمریکائی کهنه­اش را روی میخ می­انداخت

و سیگاری می­گیـــراند ...

درباره فیــلم کوتاه و مستند تبریز

تصاویر دنیای فرامــــــــوش شده!

چند پیشنهاد فرهنگی سینمایی بـرای سازمان فرهنگی هنری شهرداری تـبریـــــــــــــــــز

حیات فرهنگی شهر تبریز، از تاریخ و مدنیت چندین هزارساله شهر، از میان متونی که مستشرقان غربی درباره ما نوشته اند شروع می شود. تبریز این فرصت را داشته که در طول تاریخ و در معرض تاخت و تازهای طوایف و حکومتهای مهاجم و زلزله­های رعب انگیزش همچون ققنوس سر از خاکستر بردارد و حیات دوباره خود را پیدا کند. شاید این زندگی سخت کوشانه این هراس ...